Bonaventure

DIVISIO TE.XTUS.

Supra egit Magister de nominibus substantiali- suas responsiones. Et quoniam duplex est modus bus, et de proprietatibus per se et singillatim. Hic impugnandi veritatem, scilicet per rationes et aucto- tertio loco agit de his' in comparatione , et hoc ritates, ideo haec pars habet duas partes. In prima

secundum convenientiam et differentiam; et habet ponit rationes et responsiones ; in secunda aucto- pars ista duas partes. In prima quaerit Magister de ritates , ibi : Verumlamen nondum desistunt etc. proprietatibus in comparatione ad essentiam et per- Prima pars habet quatuor partes '. In prima sonas. In secunda vero agit de comparatiorie per- ponit obiectionem, quod proprietates non sint per- sonae sive rei naturae ad naturam , infra distinctione sonae; et quia rationalis erat, respondet ad veri- trigesima quarta: Praedictis adiiciendum est etc. tatem. Secundo vero subiungit aliam rationem, et duas secundum duo opera Prima pars^ habet quia cu7-iosa videtur, respondet ad hominem, non sapientis, quorum primum est «non mentiri, de ad orationem \ ibi : Sed iterum addunt etc. Tertio quibus novit»; et secundum est «mentientem posse adhuc resumit rationem illorum et respondet ad manifestare ^ » Unde in prima parte primo osten- . veritatem , ibi : Ceterum haereticorum improbi- dit et probat veritatem; in secunda eam defendit tas etc. Quarto et ultimo eorum interro- subiungit contra falsitatem, ibi: Hoc autem aliqui negant. gationem, et quia curiosa erat, praefigit terminum Prima pars habet quatuor partes'. In prima humanae inquisitioni ibi: Sed forte quaeres, cum ,

ostendit quod proprietates sunt personae et in per- , hae proprietates etc. Et quaelibet istarum partium sonis , per naturam ipsius proprielatis quia aeterna , posset subdividi , scilicet eo quod primo ponit oppo- est et distincta. In secunda ostendit illud idem vio- sitionem et secundo responsionem , et illud manife- lentia auctoritatis % ibi: Sabellii haeresim decli- stura est in littera.

nantes, ubi ponit auctoritates Hieronymi. In tertia Verumtamen nondum desistunt impatientiae ostendit hoc ipsum per naturam divinae simplici- spiritu etc. Haec est ultima pars, in qua respondet tatis, ibi: Cumque de simplicitate divinitatis. In Magister auctoritatibus, quas inducunt; et habet haec quarta ostendit, quod proprielates non tantum sunt pars duas partes secundum duas auctoritates Augu- personae, sed etiam divina essentia. El hoc probat stini, quas inducunt: et prima sumta est ab ex- efQcacia auctoritatis , ibi: Quod enim proprietas positione Psalmi, secunda vero sumta est ab Au- etiam divina natura sit, ubi ponit auctoritatem gustino, de Trinitate septimo. Prima pars ponitur ibi:

Hilarii. Verumtamen nondum desistunt etc; secunda poni- Hoo autem aliqui negant dicentes etc. Haec tur ibi: Item illis verbis Augustini. Et quaelibet est secunda pars, in qua ponit Magister veritalis harum potest subdividi , quia primo ponit aucto- probatae defensionem ponendo aliorum rationes et ritatem sive rationem, secundo vero dissolvit.

' Codd. aa bb addunt (iiuxe dicuntur. ^ Codd. X aa bb cuni ed. 1 particulas. Paulo inferius pro '- Hi duo textus inveniuntur apud Aristot., I. Elench. c. raiionalis codd. GYZ cum ed. 1 raiionabilis.

(c. 1.). « Pro oraiio-nem Vat. rationem ; utriusque lectionis idcm 3 Codd. I X aa : ed. 1 partioulas. Aliquanto inferius est sensus.Nostram lectionem habent omnes codd. tei'niinus ;

pro distinc.ta codd. ad orationem. sumtus est ex Boethio (cfr. supra pag. 131, * Vat. per violentiam mictoris Sabellii. Mox pro auctori nota 6.).

tates cod. W awctontatem.  .

DIST. XXXIIl. ART. UNICUS QUAEST. I.

TRACTATIO QUAESTIONUM.

Ad intelligenliam praesentis distinctionis quatuor Secundo, de comparatione proprietatis ad essentiam. quaeruntur. Terlio, de comparatione unius proprietatis ad aliam.

Primo quaeritur de comparatione proprietatis ad Quarto, de comparatione eiusdem proprietatis ad personam. ! i|isam.