Bonaventure

QUAESTIO II.

Utrum res sint in Deo ratione essentiae , vel personae.

Secundo quaeritur, ulrum res sint in Deo ra- 1. Quia quod inest ratione personae prO- Argg. pro 1 ^^' *' tione essenliae , vel personae. Et quod ratione essen- m prium , quod inest ratione essentiae est commune :

tiae, videlur: si ergo hoc ' est commune tribus

' Codd. aa bb subiiciunt omnino. " Vat. exemplaritatis. - Verba illiid quod est in aliqno in multis mss. desiderantur. 5 Pro possibile , quod ex praestantioribus codd. revocavi- Aliquanto inferius pro potest dici codd. L V cc potest esse. mus, alii codd. potentiale ; Vat. autem , pro possaMe substiluta ' Vat. hic interserit videlicel ut causa, scilicet. Mox posl voce potentia, hunc locum sic transformavit : quod potentia se esi res cod. W addit in Deo, et subinde pro secundum se cod. habet per comparationem etc. V exhibet secundum esse ac post pauca verbis smm esse , f Supple cum Vat. ab aeterno. cod. M praemiltit secundum. ~ Intellige: rcs essc in Dco.  ,:; :;

622 SENTENTIARUM LIB. I.

2. Praeterea, res in Deo sunt ratione exeni- CONCLUSIO. plaritatis; sed exemplar creaturae in Deo est di- Res sunt in Deo non ratione essenliae nec ratione vina essentia, quia Deus se ipso cognoscit et pro- personae , sed sunt in Deo ut in causa. ducit: ergo etc. 3. [tem, regula est, quod quidquid de Deo di- Respondeo : Dicendum , quod in divinis est con-

citur in relatione ad creaturam, est essentialiter siderare essentiam, quae est communis ut commu- dictum ' ; sed res esse in Deo est taliter diclum nis et absoluta , est considerare proprietates, et est ergo etc. considerare commune ut in relalione ad propria. Contra: 1. Quod rationeper«onae videtur, quia Primum dicitur in omnimoda absobitione; secundum, Aigg. pro 3. res sunt in Deo , in quantum possunt ab ipso exire scilicet proprietas, dicil reiationem ad personam '''"'"' sed producere, cum sit actus, est ipsius suppositi ": tertium dicit relationem ad res; et illa appropriata ergo personae. significant Deum ut causcm. — Cum ergo quaeritur, 2. Item, sicut dicit Augustinus lijjro Octoginla utrum res sint in Deo ratione essentiae, vel personae trium Quaestionum ' : « Verbum dicit operativam dicendum, quod proprie loquendo nec sic nec sic, sed 1

potentiam » : si ergo res simt in Deo ratione poten- sunt in Deo ut in causa, et sic ratione appropria- tiae operalivae , sunl in eo i'atione Verbi : ergo torura, quae sunt essentialia considerata in personis. cum Verbnm sit persona, sunt in Deo ratione per- Cum ergo obiicitur, quod ' sint in essentia:/ sonae. dicendum , quod illae rationes concludunt, quod suiit 3. Item, Augiistinus de Civitate Dei undecimo, in essenlia communiter dicta, secundum quod com- capitulo vigesimo quarto' dicit, quod «cum dicitur: prehendit appropriata, non secundum quod in omiii- Dixit, ut fiat, intelligitur Pater: in verbo dicendi moda absolutione consideratur. Fiiius, in visione Spiritus sanctus»: ergo cum eius Quod obiicitur ad oppositum, non concludit de .'

sit producere, in quo sunt, patet ergo, quod snnt persona ratione propriorum, sed ratione appropria- ratione personae. torum ".

SCHOLION.

Cum ereaturae sint in Deo ratioiie triplicis causalitalis, cis, nempe a Scoto, Collationes, col. 31, et II. Scnt. q. I ; li.

sdl. etTieientis, exemplantis, finicntis, et cum acliones sint sitp- Albert., Iiic a. II, et /Egid. R., hic 2. princ. q. 2. Tota r:ilio

positorum (liic arg. 1. ad opposit.}, dubium ortum est, ulium responsionis fundatur in his duobus principiis, quod res sint res esse in Deo atlribuendum sit ipsi ratione essentiae, aii per- in Deo lU causa, et quod appropriata significent Deum ut sonae, an ufriu^ue, id est ratione approprialorum. Ilanc i|uae- oausani. stionem, sic posilam, non invenimus discussam, nisi 11 p.-m-