Bonaventure

DIVISIO TEXTUS.

Supra egit Magister de causalitate activa prae- notatum, quod est obduratio; non sic praedesiinatio deslinationis et reprobationis. In hac parte inquirit quantum ad connotatum, quod est gratificatio. In de causalitate passiva, utrum scilicet praedestinatio secuiida vero Magister removet quandam opinionem, et reproi^atio habeant in nobis causam meritoriam; quae posset hominem ducere in errorem, ilii: Opi- et hoc quidem principaliter intendit in hac distin- nati sunt tamen quidani. In tertia removet eius ctione, quae duas habet partes. In prima Magister defensionem, ibi: His tamen videtur adversari etc. investigat principaie proposilum; in secunda movet In quarta removet praesumtuosam in hac quae- quanrtam quaestionem, quae ex praecedentibus ha- stione inquisitionem oslendens, aliquos volentes red- bet ortum, scilicet ulrum Deus desinat aliquid scire dere rationem de hoc profundo divinae praedesti- vel praescire. Ex cuius manifestatione patefacit di- nalionis lapsos esse in profundum erroris, ibi: Multi vinae scientiae interminabilitatem, il)i: Praeterea vero de isto profundo quaerentcs reddere ratio- considerari oportet. nem etc. Prima pars qiiatuor habel partes. In prima Praeterea considerari oportet, iitrum ca omnia Magisler determinat veritatem ostendens, quod re- quae semel scit etc. Haec est secunda pars in qua ,

probatio habet causam meritoriam quantum ad con- determinat Magister quaestionem , utrum Deus desi-

' Vat. et iiliaeedd. , e.tcepta I, dicipossunt, conlraA\(xnl\- pai-te falsa, cfr. Comment. hic a. 2. q. 2. — De eadem re loqui- biis codd. quorum tamen codd. A B D possunt pro possent. , — lur Magister etiam infra d. XLIV. c. 2. De sequente sententia Magistri et Nominalium, quod omnino ^ In loan. tract. ib. n. 9 secundum; sensum. — Paulo idem sint proposiliones de eadem re, sed sub diversis tempo- ante Vat. e( edd. 2, 3, i, 7, 8, 9 omittunt iam ante natum et rum differentiis prolalae , dicendum , qiiod est insufliciens el ex mortnwm.  , ;

SENTEN'ri\RUM LIB. 1.

nat aliquid scire vel praescire; et siinililei' est qiiae- secunda vero determinat de scientia, ibi: De .scien- stio , utrum desinat aliquem praedestinare ; et haec tia aut.em aliter dicimus, ubi dicit, quod Deus pars habet duas. In prima determinat de praescien- nihil desinit scire ; et in utraque parte primo movet tia, quod contingit desinere aliquid praescire. In quaestionem , secundo determinat.

TRACTATK) QIIAESITONIJM.

.\d inielligenliani praesentis' distinclionis duo Quantuni ad primum quaeruntur duo. principaliter quaernntur. Primo quaeritur, utrum praedestinatio vel re-

Primo quaeritur de praedestiiiationis causalitate. probatio in nobis habeant cansam rneritoriam.

Secundo de divinae scientiae sempiternitate sive Secundo, utrum habeant in Deo rationem nio-

interminabilitate. tivam.