Bonaventure

DIST. XLI[. DUBIA. 7S9

cenclum , qiiod verum est , et cieinonstrato caeco fieri videns , secundum quod potesl ponit potentiain hoc tlictum' esse veruni , est possibile, quia possi- actu in isto ; quia dicit polentiam passivam dispo- bile accipitur ibi respectu veri; et dictum esse sitam , immo est ibi fallacia consequentis ; qnia possibile, quando dicil ordinem ad esse vel ad cum possibile accipiatnr in sua generalitate , habet essc verum , dicit potentiara communiter ad acti- tres causas veritatis : aut quia in caeco est pntestas vam et passivam , superiorem et inferiorem. Sed ad videmlum , aut poteslas ad recipiendum , aut tunc non sequitur de re : ergo iste polest videre quia in alio est potestas ad dandum ; ratione hiiius quia ^ dicit potentiam activam creatam , scilicet po- dictum est possibile, et (iet aiiquando veruin. sicut tentiam visivam. Nec sequitur: ergo de caeco poterit patet; et ita patent celera obiecta.

80H0LI0N.

I. Antiqua est distinctio inter possibile simplkiter et possi- his tribus opinionibus, addit et approbat eam quac hic sec.undo bile secundum quid. Possibile auteni non tantum absolute in loco ponitur. S. Bonav. tertiam opinionem ab Antissiodorensi se consideratur, quatenus secunclum regulas logicae concipiatur refertam subtilissime et adhibitis multis distinctionibus late ut non impossibile, sed etiam in ordine ad aliud, ut ipsius cxplicat et quid vei-i unaquaeque trium opinionum conlineal, causam ; et sie dicil ordinem ad aliquam potenliam sive accurate determinat. Ut doctrina ipsius satis intricata percipia- activam sive passivam. Manirestnm est, uiium itlemque in tur, altendendum est ad illud principium (in corp. anie medium comparatione ad unam causam possc essc ipsi possibile, in positum): «Possibile dicit ordineni potentiae ad actum sive comparalionc ad aliam ^-ero huic impossibik'. Iline orta est di- alicuiiis ad aliquid medianle potentia; ideo ratio dicendi in slinctio inter iiossibilc simpliciter et possibile secundum. qvid, ipso possibili sumitiir a pote.ntian. Hanc aulem polentiam au- nec non quaestio, secunduni quam rationem sive comparatio- ctor sub variis distinctionibus considerat, cpiarum principalcs nem ad aliquam potentiam , creatam vel increatam , aliquid sunt haec: primo, potenlia est vcl/irfiwa ot ideo indeterminata, dicatur possibile simpliciter, vel possibile secmdum- quid. Et vel praesens et delerminala. luxta hanc dislinctionem respondetur videbatur illa aetale solutio difticilis. Sed S. Tliom. Iianc intrica- ad quaestionem per conclusiones generales. Poientia prac- tani quacstionem in sua Summa potius praecidit, cum pos- sens iterum distinguitur in potentiam activam et passivam, sibile siiiipliciler accipit in sensu absotuto. Dicit eniLO ibi cum aliis subdistinctionibus et conclusionibus, ut patet in littera. (I. q. 23. a. ^. ad 4.) : « Possibile absolutum non dicitur Inde concluditur, quod possibile non semper dicatur univoce, nequc secundum causas superiores nc(|uc sccundum causas sed etiam anatocjice, et quod eius « acceptio determinetur per sed secundum se ipsuni. Possibile vero infcriorcs. c[uod dici- , adkmctum ». Pcr hoc enim exprimilur vel ordo ad agere, vel tur secundum aliquam poienliani. nominatur possibile secundum ad fieri, vel ad esse. In hac secunda parte rosponsionis prin- proximam ciins;im» cic. — hiacslio aulem sub forma ab anti- ( cipia et distinctiones in iirima parle posita applicantiir ct magis quis pro|josil(i poliii-; s|KMi;ii ad modum diciindi. determinantur. Anlissioiloivnsis iiil Irgiiiir iipiid Dionys. Cartli., Iiic q. .3.) II. S. Thomas in Comment. hic q. 2. a. 3. convenit in plu- trcs rofert opiiiidiics. Priiim cst, quod solum illud est siniplici- ribiis distinctionibus ct conclusionibus cum S. Bonav. Alii — ter possibilc, quod ricri potesl secunduni causas inferiores; se- paulo aliter resolvunt, quin appareat iiliqua notabilis differentia

cunda, qiiod omne el solum illud, quod esl possibile Deo; nisi in modo loquendi. tertia, qiiod nec laiuiim secundum caiisas superiores, nec tantum Practer auctores citatos: Scot., I. Seni. d. i3. q. unica, et secunduin inferioics, sed interduni secundum causas inferiorcs, Report. ibid. q. unica. — B. Albert., hic a. 9; S. p. 1, tr. 19. inlerdum secundiim superiores iuxla diversa adiuncta. Ipse autem q. 78. m. 1. 2. 3. — Petr. a Tar., hic q. 2. a. i. — iiichard. Antissiodoren,sis praefert secundam opinionem, ciii videtur etiam a Med., hic q. 7. — .'Egid. B., hic 2. princ. i|. 2. — Dionys. B. Albert. favere. Alex Hal. (S. p. I. q. 21. m. 5. a. 1.), recensilis Carth.. hic q. 3.